ماده ۱۰ قانون معاهده میان دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت مالزی در زمینه استرداد مجرمین

۱- در موارد فوری یک طرف می تواند بازداشت موقت فرد مورد درخواست را در طی ارائه درخواست استرداد، تقاضا نماید.

۲- درخواست بازداشت موقت به صورت مکتوب، یا در صورت امکان، با هر وسیله ای که قابلیت ایجاد سابقه مکتوب را دارد ارائه و مستقیماً به مقام های صلاحیتدار طرفها فرستاده خواهد شد.

۳- طرف درخواست کننده در درخواست بازداشت موقت، ضمن ارجاع به حکم یا قرار بازداشت، مشخص خواهد کرد که استرداد فرد مذکور را درخواست خواهد نمود و فوری اسناد زیر را برای طرف درخواست شونده فراهم خواهد کرد.

۴- درخواست بازداشت موقت شامل موارد زیر خواهد بود:
الف) شرحی در مورد فرد موضوع درخواست از جمله در صورت امکان عکس یا اثر انگشتان؛
ب) در صورت اطلاع، مکان فرد مورد درخواست؛
پ) بیان یا شرحی از جرائم ادعایی ارتکاب یافته توسط فرد یا جرائمی که در رابطه با آنها فرد محکوم گردیده است؛
ت) شرح اجمالی از حقایق پرونده؛
ث) تصویر قرار بازداشت، سند اتهامی یا بیان یافته هایی مربوط به جرم یا حکم محکومیت علیه فرد مورد درخواست؛
ج) بیان مجازاتی که می تواند برای جرائم اعمال شود یا شده است؛ و
چ) بیان اینکه درخواست استرداد فرد مورد درخواست ارسال خواهد گردید.

۵- طرف درخواست شونده با دریافت درخواست بازداشت موقت، نهایت تلاش خود را برای حصول اطمینان از بازداشت فرد مورد درخواست معمول خواهد نمود. طرف درخواست کننده فوری از نتیجه درخواست خود و دلایل هرگونه امتناع مطلع خواهد شد.

۶- فردی که به موجب درخواست بازداشت موقت، بازداشت گردیده است، چنانچه پس از انقضای شصت روز از تاریخ بازداشت موقت وی، درخواست استرداد او به همراه اسناد مذکور در ماده (۶) واصل نگردد، آزاد خواهد شد.

۷- چنانچه درخواست استرداد متعاقباً واصل گردد، آزادی فرد بر اساس بند (۶) این ماده مانع از انجام جریان رسیدگی های مربوط به استرداد فرد مورد درخواست نخواهد شد.