نویست ورود

ماده ۱۰ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آذربایجان

مصوب ۱۳۷۹/۰۹/۲۷ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱۰

حل و فصل اختلافات بین یک طرف و سرمایه‌گذار طرف دیگر:
۱ - چنانچه اختلافی میان طرف سرمایه‌پذیر و یک یا چند سرمایه‌گذار طرف دیگر درباره یک سرمایه‌گذاری بروز کند، طرف سرمایه‌پذیر و سرمایه‌گذار(‌یا سرمایه‌گذاران) مزبور در ابتدا تلاش خواهند کرد که اختلاف را از طریق مذاکره و مشاوره به صورت دوستانه حل و فصل کنند.
۲ - چنانچه طرف سرمایه‌پذیر و سرمایه‌گذار (‌یا سرمایه‌گذاران) مزبور نتوانند ظرف مدت (۶) ماه از تاریخ ابلاغ ادعا توسط یک طرف به طرف دیگر به ‌توافق برسند، هر یک از آنها می‌تواند اختلاف را در دادگاههای صالح طرف سرمایه‌پذیر مطرح و یا ضمن رعایت قوانین و مقررات مربوط خود به هیأت‌ داوری سه نفره به شرح مندرج در بند (۵) ذیل ارجاع کند.
۳ - هر اختلافی که ابتدا در دادگاههای صالح طرف سرمایه‌پذیر اقامه شود تا زمانی که در دست رسیدگی است قابل ارجاع به داوری نخواهد بود.
۴ - هر اختلافی که به داوری ارجاع شود از صلاحیت دادگاههای داخلی مستثنا خواهد بود. مع هذا مفاد این بند مانع از آن نخواهد بود که محکوم‌له ‌حکم داوری برای اجرای آن به دادگاههای داخلی مراجعه کند.
۵ - طرف سرمایه‌پذیر یا سرمایه‌گذار (‌سرمایه‌گذاران) طرف دیگر هرکدام که بخواهند اختلافی را به داوری ارجاع کنند باید ضمن ارسال اطلاعیه کتبی ‌برای دیگری، داور منتخب خود را معرفی نماید. طرف دیگر باید ظرف مدت شصت روز از تاریخ دریافت اطلاعیه یاد شده نسبت به معرفی یک داور‌اقدام کند و داوران منتخب باید ظرف مدت شصت روز از تاریخ آخرین انتخاب سرداور را تعیین نمایند. چنانچه هر یک از طرفین ظرف مدت مقرر داور ‌خود را تعیین نکند و یا داوران منتخب ظرف مدت یاد شده در مورد انتخاب سرداور به توافق نرسند هر یک از طرفین می‌تواند از رئیس دیوان داوری‌ بین‌المللی اتاق تجارت بین‌الملل بخواهد که حسب مورد داور طرف ممتنع یا سرداور را تعیین نماید. در هر صورت سرداور باید از اتباع کشوری انتخاب‌ شود که در زمان انتخاب با طرفین روابط سیاسی داشته باشد.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir