ماده ۱۱
حل و فصل اختلافات میان یک طرف متعاهد و سرمایه گذار طرف متعاهد دیگر
۱- چنانچه اختلافی میان طرف متعاهد سرمایه پذیر و یک یا چند سرمایه گذار طرف متعاهد دیگر درباره یک سرمایه گذاری بروز کند، طرف متعاهد سرمایه پذیر و سرمایه گذار(سرمایه‌گذاران) مزبور در ابتدا تلاش خواهندکرد که اختلاف را از طریق مذاکره و مشاوره و به صورت دوستانه حل و فصل کنند.
۲- چنانچه طرف متعاهد سرمایه پذیر و سرمایه گذار (سرمایه‌گذاران) مزبور نتوانند ظرف شش ماه از تاریخ ابلاغ ادعا توسط یک طرف متعاهد به طرف دیگر به توافق برسند، اختلاف به درخواست سرمایه گذار ارجاع خواهدشد به:
الف – دادگاه ذی صلاح طرف متعاهد مربوط، یا
ب – مرکز بین‌المللی حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری (ایکسید) که طبق «کنوانسیون حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری بین دولتها و اتباع دولتهای دیگر» که در تاریخ ۲۸/۱۲/۱۳۴۳ هجری شمسی برابر هجدهم مارس ۱۹۶۵ میلادی در واشنگتن برای امضاء مفتوح شد، تشکیل شده‌است، در صورتی که هر دو طرف متعاهد عضو آن کنوانسیون باشند، یا
پ – دیوان داوری موردی که به موجب قواعد داوری کمیسیون حقوق تجارت بین‌الملل سازمان ملل متحد (آنسیترال) تشکیل شود، یا
ت – سایر ترتیبات موردی یا سازمانی که توسط هر دیوان داوری مورد توافق طرفین ایجاد شود.
الف – دادگاه ذی صلاح طرف متعاهد مربوط، یا
ب – مرکز بین‌المللی حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری (ایکسید) که طبق «کنوانسیون حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری بین دولتها و اتباع دولتهای دیگر» که در تاریخ ۲۸/۱۲/۱۳۴۳ هجری شمسی برابر هجدهم مارس ۱۹۶۵ میلادی در واشنگتن برای امضاء مفتوح شد، تشکیل شده‌است، در صورتی که هر دو طرف متعاهد عضو آن کنوانسیون باشند، یا
پ – دیوان داوری موردی که به موجب قواعد داوری کمیسیون حقوق تجارت بین‌الملل سازمان ملل متحد (آنسیترال) تشکیل شود، یا
ت – سایر ترتیبات موردی یا سازمانی که توسط هر دیوان داوری مورد توافق طرفین ایجاد شود.
۳- احکام صادره برای طرفهای اختلاف قطعی و الزام‌آور خواهدبود.