ماده ۱۲ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اندونزی

۱- اختلاف بین طرفهای متعاهد در ارتباط با تفسیر یا اجرای این موافقتنامه باید در صورت امکان از طریق مجاری سیاسی حل و فصل شود.

۲- اگر اختلاف بین طرفهای متعاهد نتواند بدین صورت حل و فصل شود، اختلاف بنا به درخواست هریک از طرفهای متعاهد به دیوان داوری ارجاع خواهدشد.

۳- دیوان داوری مزبور برای هر مورد به روش زیر تشکیل خواهدشد، ظرف مدت دو ماه از دریافت درخواست داوری، هرطرف متعاهد یک عضو دیوان را تعیین خواهدکرد. این دو عضو سپس یک تبعه کشور ثالث را انتخاب خواهندکرد که با تأیید طرفهای متعاهد به عنوان سرداور تعیین خواهدشد. سرداور ظرف مدت دو ماه از تاریخ انتخاب دو عضو دیگر تعیین خواهدشد.

۴- اگر ظرف مدت تعیین شده در بند(۳) این ماده، انتصابات لازم انجام نشده‌باشد، هرطرف متعاهد می‌تواند در صورت نبودن توافقی دیگر، از رئیس دیوان بین‌المللی دادگستری دعوت نماید که انتصاب لازم را به عمل آورد. اگر رئیس دیوان تبعه یکی از طرفهای متعاهد باشد یا به نحو دیگری از انجام وظیفه مذکور معذور باشد از نایب‌رئیس دیوان برای انجام انتصابات لازم دعوت به عمل خواهدآمد. اگر نایب رئیس نیز تبعه یکی از طرفهای متعاهد و یا از انجام وظیفه مذکور معذور باشد، از عضو ارشد دیوان بین‌المللی دادگستری که تبعه هیچ یک ازطرفهای متعاهد نباشد برای انجام انتصاب لازم دعوت به عمل خواهد آمد. در هر صورت، رئیس دیوان داوری تبعه کشوری خواهدبود که با هر دوطرف متعاهد روابط سیاسی دارد.

۵- تصمیمات دیوان داوری با اکثریت آراء اتخاذ خواهدشد. این تصمیمات برای هر دوطرف متعاهد الزام‌آور خواهدبود. هرطرف متعاهد باید هزینه‌های عضو خود در دیوان و نمایندگی خود در جریان رسیدگی داوری را بپردازد. هزینه رئیس و سایر هزینه‌ها به‌طور مساوی توسط طرفهای متعاهد پرداخت خواهدشد. در هر صورت، دیوان می‌تواند در رأی خود حکم کند که میزان بیشتری از هزینه‌ها توسط یکی از دو طرف متعاهد پرداخت شود و حکم آن برای هر دو طرف متعاهد الزام‌آور است. دیوان، آئین‌ رسیدگی خود را تعیین می‌کند.