ماده ۲ قانون موافقتنامه حمل و نقل هوایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری تونس

۱ – هر طرف متعاهد، حقوق مشخص شده در این موافقتنامه را به طرف متعاهد دیگر اعطاء می کند تا شرکتهای هواپیمایی تعیین شده آن قادر به برقراری و بهره برداری از خدمات هوایی بین المللی مشخص شده در پیوست این موافقتنامه باشند .

۲ – شرکتهای هواپیمایی تعیین شده هر طرف متعاهد با رعایت مفاد این موافقتنامه از حقوق زیر بهره مند خواهند شد:
الف – پرواز بدون فرود از فراز سرزمین طرف متعاهد دیگر؛
ب – توقف در آن سرزمین به منظور های غیر حمل و نقل؛ و
پ ـ فرود درسرزمین طرف متعاهد دیگر به منظور سوار و پیاده کردن مسافر ، بارگیری وتخلیه بار و پست در حمل و نقل بین المللی هنگام بهره برداری از خدمت مورد توافق.

۳ – شرکتهای هواپیمایی هر طرف متعاهد، غیر از آنهایی که به موجب ماده (۳) (تعیین و اجازه) تعیین شده اند، نیز از حقوق مشخص شده در جزء های (الف) و (ب) .بند (۲) بهره مند خواهند شد.

۴ – مفاد بند (۲) نباید به نحوی تفسیر شود که به شرکت هواپیمایی یک طرف متعاهد این حق را اعطاء کند که در داخل سرزمین طرف متعاهد دیگر از نقطه ای به نقطه دیگر مبادرت به حمل مسافر و بار و پست در مقابل مزد یا کرایه نماید.

۵ – استفاده از حقوق حمل و نقل در نقاط واسط و ماوراء مندرج در جدول مسیر پیوست این موافقتنامه مشروط به توافق قبلی میان مقامات هواپیمایی دو طرف متعاهد می باشد.

۶ – اگر به دلیل مخاصمات مسلحانه، بلایای طبیعی، آشوب های سیاسی یا تحولات مخرب، شرکتهای هواپیمایی تعیین شده یک طرف متعاهد نتوانند از خدمتی در مسیر عادی خود بهره برداری نمایند، بهره برداری از خدمت مزبور منوط به تصویب دو طرف متعاهد می باشد.