ماده ۱۴
حل اختلافات
۱ ـ اختلافاتی که ممکن است درمورد کاربرد یا تفسیر این کنوانسیون پیش‌آید باید مطابق با مقررات مربوطه دراین کنوانسیون و طبق مقررات منشور‌سازمان ملل‌متحد حل شود.
۲ ـ هنگامی‌که بین دو یا چند دولت عضو یا بین یک یا چند دولت عضو و سازمان، درمورد تعبیر و یا کاربرد این کنوانسیون اختلافی بوجود آید،طرفهای ذی‌نفع باید از نظر حل سریع اختلاف ازطریق مذاکره یا سایر طرق صلح‌آمیز انتخابی خود، شامل توسل به ارکان مناسب این کنوانسیون و با‌رضایت متقابل ارجاع مسأله به دیوان بین‌المللی دادگستری طبق اساسنامه دیوان با یکدیگر مشاوره کنند. دولتهای عضو درگیر باید از اقدامات انجام‌شده، شورای اجرایی را مطلع سازند.
۳ ـ شورای اجرایی می‌تواند به حل اختلاف از هرطریق که مناسب تشخیص دهد ازجمله پیشنهاد جمیله خود، دعوت از دولتهای درگیر در مسأله جهت‌آغاز روند حل اختلاف به‌طریق مورد علاقه آن دولتها و توصیه محدوده زمانی برای هر روش توافق شده کمک نماید.
۴ ـ کنفرانس باید مسایل مربوط به اختلافات مطرح شده به‌وسیله دولتهای عضو یا آنچه را که شورای اجرایی در این‌مورد به استحضارش رسانده‌بررسی نماید. کنفرانس درصورت لزوم باید ارگانی با وظایفی مرتبط با حل این اختلافات مطابق با قسمت (ج) بند (۲۱) ماده (۸) ایجاد کرده یا مسأله را‌به ارکان موجود واگذار نماید.
۵ ـ کنفرانس و شورای اجرایی به‌شرط تفویض اختیار ازسوی مجمع‌عمومی سازمان ملل‌متحد هریک به‌طور مجزا مختارند در مورد کلیه مسایل‌حقوقی که در حوزه فعالیتهای سازمان قرار می‌گیرد از دیوان بین‌المللی دادگستری تقاضای رای مشورتی نمایند. براساس قسمت (الف) بند (۳۴) ماده(۸) و برای نیل به‌این مقصود موافقتنامه‌ای بین سازمان ملل‌متحد و سازمان (کنوانسیون) باید منعقد شود.
۶ ـ این ماده به ماده (۹) یا مقررات مربوط به اقدامات بهبود وضعیت و حصول اطمینان از پایبندی به کنوانسیون ازجمله تحریمها خدشه‌ای وارد‌نمی‌سازد.