ماده ۳ قانون موافقتنامه همکاری در حوزه امنیت اطلاعات بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه

۱ـ با توجه به تهدیدات اصلی اشاره شده در ماده (۲) این موافقتنامه و نیاز به تضمین امنیت اطلاعات، طرف ها، نمایندگان مجاز و نهادهای ذی صلاح دولت های طرف ها که طبق ماده (۵) این موافقتنامه تعیین می شوند، در خصوص موضوعاتی نظیر تقویت امنیت اطلاعات، مبارزه با جرائم ارتکاب یافته در حوزه استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات، کمک های فنی و فناوری، و همکاری بین المللی از جمله در زمینه های کلیدی زیر همکاری خواهند نمود:

۱) شناسایی، هماهنگی و انجام همکاری لازم در مجامع منطقه ای و بین المللی برای تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛

۲) تدوین و پیشبرد قواعد حقوق بین الملل قابل اعمال به منظور تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛

۳) مقابله با تهدیدات در حوزه تضمین امنیت اطلاعات مندرج در ماده (۲) این موافقتنامه؛

۴) تبادل اطلاعات و همکاری در حوزه اجرای قانون با هدف پیشگیری، کشف، مبارزه، تحقیق و پیگرد قضائی جرائم مرتبط با استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات برای اهداف ارعاب گری(تروریستی) و مجرمانه؛

۵) مشارکت در مذاکرات چندجانبه در خصوص اقدامات اعتمادساز مربوط به امنیت بین المللی اطلاعات؛

۶) تبادل اطلاعات بین نهادهای ذی صلاحِ دولت های طرف ها در حوزه امنیت اطلاعات، شامل همکاری بین نهادهای مربوط حوزه واکنش به حوادث رایانه ای دولتهای طرف ها؛

۷) تبادل اطلاعات درباره قوانین ملی دولت های طرف ها مرتبط با تضمین امنیت اطلاعات؛

۸) همکاری به منظور پرداختن به پیامدهای منفیِ اقداماتِ قهریِ یک جانبه ناقض منشور سازمان ملل متحد و حقوق بین الملل در حوزه تضمین امنیت اطلاعات؛

۹) ارتقای کیفی چهارچوب حقوقی دوجانبه و سازکارهای عملیِ همکاری میان دولت های طرف ها با هدف تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛

۱۰) تمهید شرایط همکاری میان نهادهای ذی صلاح دولت های طرف ها حول حوزه هایِ کلیدیِ همکاریِ احصاء شده در ماده (۳) این موافقتنامه و نیز سایر حوزه های ممکن در راستای اجرای این موافقتنامه؛

۱۱) گسترش همکاری ها و هماهنگیِ فعالیت های دولت های طرف ها در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات در چهارچوب سازمان ها و مجامع بین المللی (از جمله سازمان ملل متحد، اتحادیه بین المللی مخابرات، سازمان بین المللی استاندارد، پلیس بین الملل (اینترپل)، سازمان همکاری شانگهای و دیگر سازمان های منطقه ای و بین المللی ذی ربط)؛

۱۲) طبق قوانین دولت های طرف ها، کمک در حوزه های انتقال دانش و فناوری اطلاعات؛ ظرفیت سازی، توسعه ظرفیت ها و آموزش و نیز بررسی امکان سرمایه گذاری در زیرساخت هایِ امنیت اطلاعات؛

۱۳) کمک به همکاری میان موسسات علمی و آموزشی و نیز بخش های خصوصی در حوزه امنیت اطلاعات؛

۱۴) برگزاری نشست ها، فراهمایی (کنفرانس)ها، کارگاههای آموزشی و دیگر همایش های کاری دوجانبه در حوزه های تعیین شده همکاری و نیز برگزاری مشترک و میزبانیِ رویدادهای منطقه ای و بین المللی در زمینه امنیت ملی و بین المللی اطلاعات.

۲ـ طرف ها یا نهادهای ذی صلاح دولت های طرف ها می توانند بر اساس توافق متقابل، سایر حوزه های همکاری را تعیین نمایند.