ماده ۱۰ قانون موافقتنامه معاضدت حقوقی متقابل درامور کیفری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آفریقای جنوبی

۱ ـ شخص بازداشتی در کشور درخواست‌شونده را که حضورش در کشور درخواست‌کننده برای اجرای مفاد این موافقتنامه ضرورت داشته باشد، تا جایی که در قوانین دو کشور مجاز باشد، می‌توان برای آن منظور انتقال داد، مشروط بر آن‌که شخص بازداشتی با این کار موافقت کند و کشور درخواست‌شونده نیز هیچ دلیل منطقی برای مخالفت با این درخواست نداشته باشد.

۲ ـ کشور درخواست‌کننده اختیار خواهد داشت و موظف خواهد بود شخص مذکور را در تمام مدت در بازداشت نگه دارد و در خاتمه جلسات رسیدگی‌هایی که انتقال نامبرده به کشور درخواست‌کننده نیز بدان جهت صورت گرفته است، یا در اولین فرصت پس از آن‌که دیگر نیازی به حضور نامبرده نباشد، او را به کشور درخواست‌شونده بازگشت دهد تا مجدداً در بازداشت نگه‌داشته شود.

۳ ـ شخص انتقال یافته برای مدتی که در کشور درخواست‌کننده در بازداشت بوده، گواهی کسر از محکومیت صادره در کشور درخواست‌شونده دریافت خواهد کرد.

۴ ـ الف ـ در مواردی که دوره محکومیت تحمیلی بر شخص انتقالی بر طبق مفاد این ماده در زمانی که وی در کشور درخواست‌کننده به سر می‌برد خاتمه می‌یابد، چنین شخصی باید آزاد شود و با او به عنوان شخصی رفتار شود که در ماده (۱۱) این موافقتنامه بدان اشاره می‌شود.
ب ـ کشور درخواست‌شونده به هنگام انتقال شخص، موظف است تاریخ خاتمه‌یافتن دوره محکومیت زندان وی را به کشور درخواست‌کننده اطلاع دهد.

۵ ـ با انتقال شخصی که در بازداشت بسر می‌برد، هرگاه به وجودش در جلسات رسیدگی کیفری در قلمرو کشور درخواست‌شونده نیاز باشد، می‌توان مخالفت کرد.