ماده ۹
أخذ شهادت در کشور درخواست‌شونده
۱ ـ با توجه به درخواست ارسالی برای معاضدت، در مواردی که قرار باشد شخص خاصی در کشور درخواست‌شونده شهادتی را به منظور استفاده در جلسات دادرسی در کشور درخواست‌کننده ارائه نماید:
الف ـ طرفین جریان دادرسی‌های مزبور، نمایندگان قانونی ایشان یا نمایندگان کشور درخواست‌کننده، می‌توانند با توجه به قوانین کشور درخواست‌شونده، در جلسات حضور یابند و از شخصی که شهادت می‌دهد پرسشهایی به عمل آورند، صرف‌نظر از این که بازجویی‌هایی که شهادت مذکور قرار است در مورد آنها أخذ شود، انجام شده یا نشده باشد.
ب ـ کشور درخواست‌کننده می‌تواند سؤالات خاصی را که باید از آن شخص شود، تعیین کند.
الف ـ طرفین جریان دادرسی‌های مزبور، نمایندگان قانونی ایشان یا نمایندگان کشور درخواست‌کننده، می‌توانند با توجه به قوانین کشور درخواست‌شونده، در جلسات حضور یابند و از شخصی که شهادت می‌دهد پرسشهایی به عمل آورند، صرف‌نظر از این که بازجویی‌هایی که شهادت مذکور قرار است در مورد آنها أخذ شود، انجام شده یا نشده باشد.
ب ـ کشور درخواست‌کننده می‌تواند سؤالات خاصی را که باید از آن شخص شود، تعیین کند.
۲ ـ شخصی که قرار است شهادتی را با توجه به مفاد درخواست مزبور در کشور درخواست‌شونده ادا نماید، می‌تواند در موارد زیر از دادن شهادت خودداری کند:
الف ـ قوانین آن کشور اجازه داده یا ملزم کرده باشد که شخص مذکور از ادای شهادت خودداری کند.
ب ـ قوانین کشور درخواست‌کننده اجازه داده یا ملزم کرده باشد که شخص مذکور از ادای شهادت خودداری کند.
الف ـ قوانین آن کشور اجازه داده یا ملزم کرده باشد که شخص مذکور از ادای شهادت خودداری کند.
ب ـ قوانین کشور درخواست‌کننده اجازه داده یا ملزم کرده باشد که شخص مذکور از ادای شهادت خودداری کند.
۳ ـ هرگاه شخصی ادعا کند که حق یا الزام خاصی دایر بر خودداری از ادای شهادت بر طبق قوانین کشور درخواست‌کننده وجود دارد، کشوری که شخص در آن حضور دارد با توجه به مراتب فوق، به گواهی صادره توسط مقام صلاحیتدار کشور درخواست‌کننده به عنوان مدرک وجود یا عدم وجود چنین حق یا الزامی استناد خواهد کرد.
۴ ـ هرگاه گواهی مذکور در بند(۳) نشان دهد که در دادرسی‌های کیفری در کشور درخواست‌کننده می‌توان شخص را وادار به ادای شهادت موردنظر نمود، این شهادت أخذ خواهد شد.