نویست ورود

ماده ۲ قانون موافقتنامه حمل و نقل هوایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیست ویتنام

مصوب ۱۳۸۰/۱۱/۲۴ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۲

اعطای حقوق
۱ - هر طرف متعاهد در خصوص سرویسهای هوائی بین‌المللی به شرکت هواپیمائی تعیین شده طرف متعاهد دیگر حقوق زیر را اعطاء می‌نماید:
‌الف - حق پرواز بدون فرود از فراز سرزمین خود،
ب - حق توقف در سرزمین خود به منظورهای غیر حمل و نقل.
۲ - هر طرف متعاهد به شرکت هواپیمائی طرف متعاهد دیگر حقوق مشخص شده در این موافقتنامه را به منظور انجام سرویسهای هوائی بین‌المللی در‌مسیرهای مشخص شده در قسمتهای مربوط جدول مسیر پیوست این موافقتنامه اعطاء می‌نماید. سرویسها و مسیرهای مذکور از این پس سرویسهای‌مورد توافق و مسیرهای مشخص شده نامیده می‌شوند. مادامی که شرکت هواپیمائی که توسط هر طرف متعاهد تعیین شده سرویس مورد توافق در یک‌مسیر مشخص شده را انجام می‌دهد علاوه بر حقوق مشخص شده در بند (۱) این ماده از حق توقف در سرزمین طرف متعاهد دیگر در نقاط مشخص‌شده در جدول مسیر پیوست این موافقتنامه به منظور سوار و پیاده کردن مسافرین، بار و پست برخوردار خواهد بود.
۳ - هیچ یک از مقررات این موافقتنامه نباید به نحوی تفسیر شود که به شرکت هواپیمائی یک طرف متعاهد این حق را اعطاء کند که در داخل سرزمین‌طرف متعاهد دیگر از نقطه‌ای به نقطه دیگر مبادرت به حمل مسافر، بار و پست در قبال مزد یا کرایه نماید.
۴ - در مناطقی که در آن مخاصمات مسلحانه جریان دارد و یا در اشغال نظامی است و نیز در مناطقی که تحت تأثیر مخاصمات مسلحانه یا اشغال‌نظامی قرار گرفته انجام سرویسهای موضوع این ماده منوط به تصویب مقامهای صلاحیتدار مربوط خواهد بود.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir