ماده ۵
۱ - هر یک از کشورهای متعاهد می‌تواند از دادگاه یا مرجع ذیصلاح دیگر کشور متعاهد دیگر بخواهد دستور اعاده شی فرهنگی را که بطور غیرقانونی از سرزمین کشور درخواست کننده خارج شده، صادر نماید.
۲ - شی فرهنگی که با اهدافی از قبیل شرکت در نمایشگاه، انجام تحقیقات یا بازسازی طبق مجوز صادره براساس قوانین ناظر بر خروج آن در جهت حمایت از میراث فرهنگی بطور موقت از سرزمین کشور درخواست کننده خارج می‌شود و طبق شرایط آن مجوز اعاده نمی‌گردد به عنوان شیئی که بطور‌غیرقانونی خارج شده تلقی می‌شود.
۳- دادگاه یا مرجع ذیصلاح دیگر کشوری که از آن صدور حکم اعاده یک شی فرهنگی غیرقانونی خارج شده درخواست می‌شود در صورتی اقدام به این امر می‌کند که کشور درخواست کننده ثابت نماید آن شی اهمیت فرهنگی بسیار زیادی برای آن کشور دارد و انتقال آن شی از سرزمین آن موجب وارد آمدن آسیب قابل ملاحظه‌ای به یک یا چند مورد از موارد زیر شده است:
الف - حفظ فیزیکی شی یا موقعیت آن.
ب - تمامیت شیئی که خود بخشی از یک مجموعه است.
ج - حفظ اطلاعاتی از قبیل علمی یا تاریخی.
د - موارد استفاده سنتی یا مذهبی شی توسط یک قبیله یا جامعه بومیان.
۴ - هر درخواستی که طبق بند (۱) این ماده صورت می‌گیرد می‌بایست شامل یا به انضمام اطلاعات حقیقی یا حقوقی باشد که به دادگاه یا مرجع ذیصلاح دیگر کشور مورد خطاب در تعیین حصول شرایط بندهای (۱) تا (۳) کمک کند.
۵ - هر درخواست اعاده می‌بایست ظرف سه سال پس از محرز شدن محل شی فرهنگی و هویت دارنده آن برای کشور درخواست کننده و در هر صورت ظرف مدت ۵۰ سال از تاریخ خروج آن یا از تاریخی که شی می‌بایست طبق مجوز مذکور در بند (۲) این ماده اعاده شود، ارائه گردد.
۲ - شی فرهنگی که با اهدافی از قبیل شرکت در نمایشگاه، انجام تحقیقات یا بازسازی طبق مجوز صادره براساس قوانین ناظر بر خروج آن در جهت حمایت از میراث فرهنگی بطور موقت از سرزمین کشور درخواست کننده خارج می‌شود و طبق شرایط آن مجوز اعاده نمی‌گردد به عنوان شیئی که بطور‌غیرقانونی خارج شده تلقی می‌شود.
۳- دادگاه یا مرجع ذیصلاح دیگر کشوری که از آن صدور حکم اعاده یک شی فرهنگی غیرقانونی خارج شده درخواست می‌شود در صورتی اقدام به این امر می‌کند که کشور درخواست کننده ثابت نماید آن شی اهمیت فرهنگی بسیار زیادی برای آن کشور دارد و انتقال آن شی از سرزمین آن موجب وارد آمدن آسیب قابل ملاحظه‌ای به یک یا چند مورد از موارد زیر شده است:
الف - حفظ فیزیکی شی یا موقعیت آن.
ب - تمامیت شیئی که خود بخشی از یک مجموعه است.
ج - حفظ اطلاعاتی از قبیل علمی یا تاریخی.
د - موارد استفاده سنتی یا مذهبی شی توسط یک قبیله یا جامعه بومیان.
۴ - هر درخواستی که طبق بند (۱) این ماده صورت می‌گیرد می‌بایست شامل یا به انضمام اطلاعات حقیقی یا حقوقی باشد که به دادگاه یا مرجع ذیصلاح دیگر کشور مورد خطاب در تعیین حصول شرایط بندهای (۱) تا (۳) کمک کند.
۵ - هر درخواست اعاده می‌بایست ظرف سه سال پس از محرز شدن محل شی فرهنگی و هویت دارنده آن برای کشور درخواست کننده و در هر صورت ظرف مدت ۵۰ سال از تاریخ خروج آن یا از تاریخی که شی می‌بایست طبق مجوز مذکور در بند (۲) این ماده اعاده شود، ارائه گردد.