ماده ۳ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به موافقتنامه حمل و نقل بین المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص کاربردی برای اینگونه جا به جایی ها (مورخ یکم سپتامبر ۱۹۷۰ میلادی برابر با دهم شهریور ماه ۱۳۴۹ هجری شمسی)

۱ - مفاد ماده (۴) این موافقتنامه باید در مورد تمام جا به ‌جایی ‌های زیر اعم از اجاره ‌ای، کرایه ای یا در تملک، که با رعایت مفاد بند (۲) این ماده به‌ طور انحصاری از طریق ریلی، جاده‌ ای یا ترکیبی از این دو انجام شده باشد، اعمال شود:
- مواد غذایی منجمد یا تحت انجماد سریع و
- مواد غذایی موضوع ضمیمه (۳) این موافقتنامه باشد حتی اگر تحت انجماد یا انجماد سریع نباشند، مشروط بر اینکه نقطه‌ ای که کالاها یا تجهیزات حاوی آنها، در وسیله نقلیه ریلی یا جاده ‌ای بارگیری شده و نقطه ‌ای که در آن کالاها یا تجهیزات حاوی آنها از وسیله نقلیه مزبور تخلیه شده، در دو کشور مختلف باشد و نقطه ‌ای که در آن کالا تخلیه شده، در قلمرو یک طرف متعاهد باشد.
در مورد جا به‌ جایی ‌های واقع در یک یا چند گذرگاه دریایی غیر از گذرگاهای موضوع بند (۲) این ماده، هر مسیر زمینی به ‌طور مجزا در نظر گرفته خواهد شد.

۲ - مفاد بند (۱) این ماده باید در مورد گذرگاههای دریایی کمتر از یکصد و پنجاه کیلومتر اعمال شود به شرطی که کالاها با تجهیزات مورد استفاده در مسیرهای زمینی یا مسیرهای بدون انتقال بارگیری کالاها، حمل دریایی شده و این گذرگاه ‌ها از یک یا چند مسیر زمینی موضوع بند (۱) این ماده پیش رفته باشد یا برود یا بین دو مسیر زمینی قرار گیرد.

۳ - با وجود مفاد بندهای (۱) و (۲) این ماده، طرفهای متعاهد نباید مفاد ماده (۴) این موافقتنامه را در مورد حمل ‌و نقل مواد غذایی مورد نظر برای مصارف غیرانسانی، اعمال کنند.