ماده ۸ قانون معاهده استرداد مجرمان بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیستی ویتنام

۱ـ در صورت اضطرار، یک طرف می تواند از طریق امکانات سازمان پلیس جنایی بین المللی (اینترپل)، مجاری سیاسی (دیپلماتیک) و مستقیماً بین مراجع مرکزی طرف ها خواستار بازداشت موقت شخص مورد نظر، تا زمان ارائه درخواست استرداد از طریق مراجع مرکزی شود. درخواست به صورت مکتوب و با هر وسیله ای از جمله وسایل الکترونیکی ارسال خواهد شد.

۲ـ درخواست شامل موارد زیر خواهد بود:
الف) بیانیه ای در مورد دلایل فوریت درخواست
ب) شرحی از شخص مورد نظر، از جمله، عکس یا اثر انگشت؛ در صورت امکان
پ) موقعیت مکانی شخص مورد نظر، در صورت آگاهی
ت) بیانیه ای در مورد جرایم ادعایی ارتکاب شده توسط شخص یا جرائمی که به خاطر آنها محکوم شده است؛
ث) بیانیه ای مختصر در مورد رفتار ادعایی تشکیل دهنده هر جرم
ج) بیانیه ای در مورد وجود قرار بازداشت، یا احراز مجرمیت یا حکم محکومیت، علیه شخص مورد نظر
چ) بیانیه ای در مورد حکمی که برای جرایم می تواند وضع شود یا وضع شده است؛ و
ح) بیانیه ای در مورد این که درخواست استرداد شخص قرار است پیگیری شود.

۳ـ طرف درخواست شونده پس از دریافت چنین درخواستی، اقدامات لازم را طبق قوانین خود برای حصول اطمینان از دستگیری شخص مورد نظر انجام خواهد داد و طرف درخواست کننده را در اسرع وقت از نتیجه درخواست خود آگاه خواهد کرد.

۴ـ شخصی که بر اساس چنین درخواستی دستگیر می شود، چنانچه درخواست استرداد منضم به اسناد مثبته مندرج در ماده (۶) این معاهده دریافت نشده باشد، می تواند پس از انقضای چهل و پنج (۴۵) روز از تاریخ دستگیری آن شخص، آزاد شود.

۵ ـ چنانچه متعاقباً درخواست استرداد دریافت شود، آزادی شخص بر اساس بند (۴) این ماده، مانع از آغاز جریان رسیدگی های استرداد شخص مورد نظر نخواهد شد.