ماده ۲ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بازنگری کننده کنوانسیون مدارک شناسایی دریانوردان

۱ـ هر عضوی که این کنوانسیون برای آن لازم الاجراء می‌شود، باید بنا به درخواست دریانوردان متبوع خود طبق مفاد ماده (۳) این کنوانسیون، مدرک شناسایی دریانوردان صادر نماید.

۲ـ جز در صورتی که به گونه دیگری در این کنوانسیون پیش‌بینی شده است، صدور مدارک شناسایی دریانوردان می‌تواند منوط به همان شرایطی باشد که قوانین و مقررات ملّی جهت صدور اسناد سفر، مقرر نموده است.

۳ـ هر عضو همچنین ممکن است مدارک شناسایی دریانوردان موضوع بند (۱) فوق را برای دریانوردانی صادر نماید که حق اقامت دائم در قلمرو آن به آنها اعطاء شده است. افرادی که اقامت دائم دارند در تمام موارد باید طبق مقررات بند (۷) ماده (۶) این قانون سفر نمایند.

۴ـ هر عضو باید تضمین نماید که مدارک شناسایی دریانوردان بدون هیچ تأخیر غیرموجهی صادر می‌شود.

۵ ـ دریانوردان باید این حق را داشته باشند که در مواردی که درخواست آنها رد می‌شود، درخواست تجدیدنظر اداری را نمایند.

۶ ـ این کنوانسیون به تعهدات هر عضو به موجب ترتیبات بین‌المللی در رابطه با پناهندگان و اشخاص بی‌تابعیت، لطمه ای را وارد نمی‌نماید.