ماده ۱۱ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون منع گسترش ، تولید، انباشت و بکارگیری سلاحهای شیمیایی و انهدام آنها

۱ ـ مقررات این کنوانسیون باید به گونه‌ای اجرا شود که به توسعه اقتصادی یا تکنولوژیکی دولتهای عضو و همکاریهای بین‌المللی در زمینه فعالیتهای‌شیمیایی برای مقاصد ممنوع نشده دراین کنوانسیون ازجمله مبادله بین‌المللی اطلاعات علمی و فنی و مواد شیمیایی و تجهیزات برای تولید، فرآوری با‌استفاده از مواد شیمیایی برای مقاصد ممنوع نشده دراین کنوانسیون مانعی ایجاد ننماید.

۲ ـ بنابر مقررات این کنوانسیون و بدون خدشه‌دار کردن اصول و روشهای قابل اعمال حقوق بین‌الملل، دولتهای عضو:
(‌الف) باید حق داشته باشند که به‌طور فردی یا دسته جمعی تحقیق، توسعه، تولید، دستیابی، نگهداری، انتقال و استفاده از مواد شیمیایی را انجام دهد،
(ب) باید حق مشارکت در بالاترین سطح مبادله مواد شیمیایی، تجهیزات و اطلاعات علمی و فنی مرتبط با توسعه و کاربرد شیمی جهت مقاصدی که‌دراین کنوانسیون منع نشده را داشته و تسهیل آن را تعهد کنند.
(پ) نباید هیچ‌گونه محدودیتی از قبیل محدودیتهای موجود در موافقتنامه‌های بین‌المللی مغایر با الزامات تعهدشده در کنوانسیون، که موجب‌محدودیت یا متوقف شدن تجارت، توسعه و ارتقاء دانش علمی و تکنولوژیکی در زمینه شیمی برای مقاصد صنعتی، کشاورزی، تحقیقاتی، پزشکی،‌دارویی و یا دیگر مقاصد صلح‌آمیز می‌شود بین خود قایل شوند،
(ت) نباید از این کنوانسیون به‌عنوان زمینه‌ساز کاربرد اقداماتی غیر از آنچه دراین کنوانسیون پیش‌بینی یا اجازه داده شده، استفاده کنند، همچنین نباید از‌سایر موافقتنامه‌های بین‌المللی برای تعقیب هدفی که مغایر با این کنوانسیون است استفاده نمایند،
(ث) باید متعهد شوند مقررات ملی موجود خود در زمینه تجارت مواد شیمیایی به‌منظور انطباق آنها با اهداف و مقاصد این کنوانسیون را بررسی نمایند.